Երբ ընկերոջս ասացի հղիությանս մասին, նա սկսեց ինձ համոզել, որ ես ազատվեմ երեխայից, բայց․․․Ինչքան բախտավոր եմ, որ նման հայր ունեմ
Ես շատ ակտիվ կյանք ունեցա: Միևնույն ժամանակ, ինձ հաջողվեց աշխատել, սովորել համալս արանում և նույնիսկ վարորդական իրավունք ստանալ: Եվ երբ ես դարձա 24 տարեկան, իմ բոլոր հարա զատները սկսեցին միասին կրկնել, որ ժամ անակն է մտածել ա-մուսնության մասին:Բայց ես ինքս ինձ չէի տեսնում կնոջ դերում, էլ չեմ ասում մայրիկ դառնալու մասին:
Ես ուզում էի ինքնահաստատվել, նոր մտածել անձնական կյանքի մասին: Բայց անձնական կյանքը և ճակատագիրը անկանխատե-սելի են․․․Ես ընկեր ունեի, նա կենսուրախ մարդ էր: Եվ միևնույն ժամանակ նա, հավանաբար, ամենակրթվածն էր բոլորից, ում հետ ես հանդիպեցի: Ամենայն հավանականությամբ, դա ինչ-որ սարսափելի մոլուցք էր: Ես վստահ էի, որ նա աշխարհում իմ միակ տղա-մարդն է, և ճակատագիրը պարզապես մեզ համախմբեց:
Այսպիսով,մենք սկսեցինք միասին ապրել այն բնակարանում, որը հայրս տվեց ինձ:Եվ հետո եկավ պահը,երբ ես հասկացա, որ պատ-րաստ եմ մայր դառնալ: Ես չգիտեմ, թե ինչու և ինչպես դա պատահեց,բայց ես զգացի, որ ուզում եմ և պատրաստ եմ իմ սիրելի տղա-մարդուց երեխա ունենալ: Հավանաբար, դա այդպես ծրագրավորված էր ճակատագրով։Եվ երբ մենք սկսեցինք խոսել այս մասին, նա կարծես, նույնպես դեմ չէր: Ես թողեցի աշխատանքս և բավականին արագ հղիացա:

Բայց երբ արդեն հղիությանս երկրորդ ամսին, ընկերս հայտարարեց, որ ինքը … փոխել է իր կարծիքը:Եվ հետո մի անգամ, երբ ինձ մոտ հղիության հետ կապված զայրույթի պահ էր (իրականում այս ամենը պարզ բացատրություն ուներ ՝ հորմոններ), նա ինձ ասաց.
«Ես վստահ չեմ, որ երեխա եմ ուզում: Ինձ ժամանակ է հարկավոր մտածելու համար․․․ »:
Եվ նա երբեք չէր նայում ինձանից հատակին ՝ անկախ նրանից, թե ինչքան հարցրեցի:Այդ պահին իմ բոլոր երազանքները տապալվե-ցին: Նա մտածում էր, որ ես աբորտ կլինեմ, և ամեն ինչ կլինի ինչպես նախ կինում: բայց, ես բախ տավոր մարդ եմ, որ այդպիսի հայր ունեմ: Հայրս մի շտ իմ կող քին է եղել և ինձ օգնել է ամեն հար ցում։ Եվ այսպես, երբ ես խոսեցի հա յրիկիս հետ, նա պատաս խանեց ինձ.
«Դու ծննդաբերելու ես ինչ էլ որ պատահի»:Եվ այսպես, նա սկսեց ֆինանսապես աջակցել ինձ և երեխային: Եվ հիմա կարող եմ ան-կեղծ ասել, որ նա հիանալի կյանք տվեց ինձ և իմ երեխային: Եվ հիմա նույնիսկ դժվար է պատկերացնել, թե ինչպես ես կապրեի, եթե չլիներ իմ որդին: Նրա շնորհիվ ես ինքս շատ եմ փոխվել:
Եվ իմ նախկին ընկերը այդպես էլ չհասկացավ, որ ինքը ստացել է այն, ինչը շատերը կարող են միայն երազել: Բայց ես շարունակում եմ հավատալ, որ ժամանակի ընթացքում նա կհասկանա դա:
