Ես ամաչում էի, որ աղջիկ երեխա էի ունեցել, իսկ ամուսինս․․․Իմ այս կոմպլեքսավորված վիճակը քանդեց երբեմնի երջանիկ ըն-տանիքս
Ախ, որքան ինքնամոռաց էր իմ ու ամուսնուս միջև սերը: Առանց միմյանց նույնիսկ մեկ օր չէինք կարո ղանում ապրել: Մեր կյան-քը հարթ էր ընթանում, ունեինք բնա կարան, լավ եկա մուտ: Եվ երբ ես հղիացա, նա ինձա նից շատ էր ուրախա նում: Մենք տղա էինք ուզում, բայց ծնվեց աղջիկ:

Հիմա դա շատ անմիտ և դաժան է թվում, բայց ես երկար ժամանակ չէի ընտ ելանում երեխային, որովհետև նա աղջիկ էր: Ես ու-զում էի ամուսնուս տղա պ արգևել: Ինձ լիարժեք չէի զգում: Դա դարձավ իմ կոմպլեքսը: Ես ամաչում էի ասել, որ երեխաս աղջիկ է: Ամուսինս տեսնում էր իմ՝ երեխայի հանդեպ վերաբերմունքը: Սկզբո ւմ նա ինձ համո զում էր: Չնայած սարսափելի է, երբ մորը կոչ են անում սիրել սեփական երեխային:

Իսկ հետո նրա համբերո ւթյան վերջը եկավ: Մի քանի օր առ աջ նա ասաց, որ ուրիշ կնոջ մոտ է հեռ անում: Դա ինձ համար սար-սափելի հարված էր: Ես ամեն ինչի պատրաստ էի, բայց ոչ դրան:Հիմա, երբ նա փաստացի մեզ հետ չի ապրում, ես հասկացա, թե նա ինձ համար որքան թանկ է, ինչպես և մեր երեխան, մեր աղջիկը: Նա ամո ւսնուս կրկնօ րինակն է, իմ ու նրա մասնիկը: Ամու-սինս կտրականապես հրաժարվեց վերադառնալ:

Ակնհայտ էր, որ իմ՝ երեխային չսիրելը ջնջել էր մեր մեջ եղած ամ են լավ բան:Իսկ հիմա իմ աղջ կանից ավելի թանկ և սիրելի էակ չկա ողջ աշխարհում: Նա արդեն ինն ամսական է: Նա գեղեցիկ, կենսուրախ երեխա է: Շնորհակալ եմ սկեսուրիս. օգնում է, մխի-թարում: Բայց ես սպասում եմ ամուսնուս, սպասում եմ, որ մի օր կների և կվեր ադառնա:
