Եթե սիրում ես նրան ու ցանկանում ես, որ երջանիկ լինի, ապա մոռացիր նրան ու հեռացիր․․․Մորս այս խոսքերը ինձ զրկեցին երջա-նիկ ապրելու իրավունքից
Դավիթի զգացմունքները սկսվեցին տասնմեկերորդ դասարանի վերջում:Նա դպրոցից հետո ինձ ուղեկցում էր տուն,իրարից այնքան էլ հեռու չէինք ապրում և սովորում էինք զուգահեռ դասարաններում: Երբեմն երեկոյան դո ւրս էինք գալիս զբոսանքի: Ծնողներս դեմ էին մեր շփմանը, և բացի այդ մենք շատ էինք ամաչում միմյանցից:Մայրս անմ իջապես ասաց, որ մենք զույգ չենք, և ինձ համար ար-դեն նոր փեսա է գտել, որը համապատասխանում է մեր կարգավիճակին և մակարդակին:
Ծնողներս այդ ժամանակ ունեին բարձր պաշտոն, իսկ Դավիթի ծնողները սովո րական գործարանի աշխա տողներ էին: Բայց ես չէի մտածում, ես չէի հասկանում, որ սա կարող է խոչ ընդոտ հանդիսանալ սիրո, և բարե կամության համար:Դպրոցից հետո ես ընդուն-վեցի համալսարան, իսկ Դավիթը չկարողացավ: Մի քանի միավոր ցածր ստանալու պատճառով անցա վճարովի ուսուցման, բայց ես դա չէի նախատեսել:

Արհեստավորի մասնագիտության համար Դավիթը ստիպվ ած էր գնալ քոլեձում սովորելու, բայց նա ծրա գրել էր համալսարան ըն-դունվել երկու տարվա ընթացքում:Մենք շարունակում էինք հանդիպել, իսկ մայրս ավելի ու ավելի ակտիվորեն փորձում էր մեզ խան-գարել: Իմ անհաջող փեսացուն, որն ընտրվել էր ծնողներիս կողմից, ընդունվեց նույն համալսարանի այն նույն ֆակուլտետը, որտեց ես պետք է սովորեի և սկսել էր շատ հաճախ գալ մեր տուն:
Ենթադրաբար օգնում էր մայրիկիս տղամարդու գործերում, քանի որ հայրս հիվանդ էր և հաճախ էր գտնվում հիվանդանոցում:Բայց ես շատ անտարբեր էի այդ տղայի նկատմամբ և նրան չէի տեսնում որպես իմ ապագա ամուսին: Բայց կյանքն ու մայրս ամեն ինչ իր տեղում էին դնում: Հա յրս մահա ցավ, մայրս վշտի ու սգի մեջ էր, և ես չէի կարողանում հանդիպել Դավիթի հետ: Ես միշտ մորս կող-քին էի, աջակցում էի հնարավորինս ամեն հարցում, չնայած ինքս էլ շատ ծանր վիճակում էի:
Եվ եկավ այն օրը, երբ Դավիթը հոգնել էր ինձ հետ հանդիպո ւմներ փնտրելուց և եկավ մեր տուն: Բոլ որս ունեցանք դժվար խոսակ-ցություն: Մայրս խնդրեց մեզ բաժանվել: Մեջբերեց բազմաթիվ փաստարկներ, թե ինչու մենք լավ զույգ չենք համարվում և չենք կա-րող միասին լինել: Բայց մայրիկիս ընդամենը մի արտահայտությունը որոշեց ամեն ինչ: Նա Դավիթին ասաց․
-Եթե դու սիրում ես իմ աղջկան, և ցանկանում ես, որ նա երջանիկ լինի, ուրեմն հեռացիր նրանից ընդմիշտ։ Քեզ հետ աղ-քատության մեջ նա երբեք երջանիկ չի լինի հավատա ինձ, իմ Կարինեն սովորել է հարուստ կյանքին, եթե նրան երջան-կություն ես ցանկանում, ուրեմն հեռացիր։
Եվ նա հեռացավ: Հավիտյան. Քանի որ նա սիրում էր: Մենք միմյանց այլևս չտեսանք: Եվ ես նույնպես համակերպվեցի դրան: Այդ ժամանակից ի վեր շատ ջրեր են հոսել: Ես չափ ահաս կին եմ, երկու անգամ ամուսնացել եմ, բայց այդպես էլ չզգ ացի իսկական կանացի երջանկությունը: Այո, հարստություն: Այո, հիանալի կարիերա: Բայց երեխաներ չկան, ամուսիններիս հետ սերը նույնպես այդքան էլ իսկական չէր:

Առաջին ամուսինս, ի դեպ, Սաշան էր, նույն տղան, որին ընտրել էին ծնողներս: Բայց ես չէի կարողանում նրան սիրել:Մայրիկս ար-դեն մեզ հետ չէ, բայց մահվանից որոշ ժամանակ առաջ նա ասաց, որ ավելի լավ կլիներ, եթե ես ամուսնանայի Դավիթի հետ, որ ժա-մանակի ընթացքում նրանք կհարմարվեին դրան:Ես շատ բան չգիտեմ Դավիթի ճակա տագրի մասին, միայն այն, որ նա ամո ւսնա-ցած է, և ունի երեխաներ: Ես չգիտեմ, թե ինչպես է նա ապրում և ինչ է դարձել և արդեն նշանակություն էլ չունի։ Ժամանակը հնա-րավոր չէ հետ բերել:
Հիմա ես հասկանում եմ, որ սեփական կյանքս պետք է կառուցեի իմ սեփական ձեռքերով։ Պետք է ունկնդրեք Ձեր ընտանիքին և ըն-կերներին, բայց ավելի լավ է ինքնուրույն որոշումներ կայացնեք, անեք այնպես, ինչպես ճիշտ եք համարում: Հոգ տարեք Ձեր երեխա-ների մասին, սիրեք, օգնեք նրանց այնքան, որքան ցանկանում եք և որքան հնարավոր է, բայց նրանց փոխարեն մի ապրեք նրանց կյանքը:
