Եթե սիրում ես նրան ու ցանկանում ես, որ երջանիկ լինի, ապա մոռացիր նրան ու հեռացիր․․․Մորս այս խոսքերը ինձ զրկեցին երջանիկ ապրելու իրավունքից

Եթե սիրում ես նրան ու ցանկանում ես, որ երջանիկ լինի, ապա մոռացիր նրան ու հեռացիր․․․Մորս այս խոսքերը ինձ զրկեցին երջա-նիկ ապրելու իրավունքից

Դավիթի զգացմունքները սկսվեցին տասնմեկերորդ դասարանի վերջում:Նա դպրոցից հետո ինձ ուղեկցում էր տուն,իրարից այնքան էլ հեռու չէինք ապրում և սովորում էինք զուգահեռ դասարաններում: Երբեմն երեկոյան դո ւրս էինք գալիս զբոսանքի: Ծնողներս դեմ էին մեր շփմանը, և բացի այդ մենք շատ էինք ամաչում միմյանցից:Մայրս անմ իջապես ասաց, որ մենք զույգ չենք, և ինձ համար ար-դեն նոր փեսա է գտել, որը համապատասխանում է մեր կարգավիճակին և մակարդակին:

Ծնողներս այդ ժամանակ ունեին բարձր պաշտոն, իսկ Դավիթի ծնողները սովո րական գործարանի աշխա տողներ էին: Բայց ես չէի մտածում, ես չէի հասկանում, որ սա կարող է խոչ ընդոտ հանդիսանալ սիրո, և բարե կամության համար:Դպրոցից հետո ես ընդուն-վեցի համալսարան, իսկ Դավիթը չկարողացավ: Մի քանի միավոր ցածր ստանալու պատճառով անցա վճարովի ուսուցման, բայց ես դա չէի նախատեսել:

Արհեստավորի մասնագիտության համար Դավիթը ստիպվ ած էր գնալ քոլեձում սովորելու, բայց նա ծրա գրել էր համալսարան ըն-դունվել երկու տարվա ընթացքում:Մենք շարունակում էինք հանդիպել, իսկ մայրս ավելի ու ավելի ակտիվորեն փորձում էր մեզ խան-գարել: Իմ անհաջող փեսացուն, որն ընտրվել էր ծնողներիս կողմից, ընդունվեց նույն համալսարանի այն նույն ֆակուլտետը, որտեց ես պետք է սովորեի և սկսել էր շատ հաճախ գալ մեր տուն:

Ենթադրաբար օգնում էր մայրիկիս տղամարդու գործերում, քանի որ հայրս հիվանդ էր և հաճախ էր գտնվում հիվանդանոցում:Բայց ես շատ անտարբեր էի այդ տղայի նկատմամբ և նրան չէի տեսնում որպես իմ ապագա ամուսին: Բայց կյանքն ու մայրս ամեն ինչ իր տեղում էին դնում: Հա յրս մահա ցավ, մայրս վշտի ու սգի մեջ էր, և ես չէի կարողանում հանդիպել Դավիթի հետ: Ես միշտ մորս կող-քին էի, աջակցում էի հնարավորինս ամեն հարցում, չնայած ինքս էլ շատ ծանր վիճակում էի:

Եվ եկավ այն օրը, երբ Դավիթը հոգնել էր ինձ հետ հանդիպո ւմներ փնտրելուց և եկավ մեր տուն: Բոլ որս ունեցանք դժվար խոսակ-ցություն: Մայրս խնդրեց մեզ բաժանվել: Մեջբերեց բազմաթիվ փաստարկներ, թե ինչու մենք լավ զույգ չենք համարվում և չենք կա-րող միասին լինել: Բայց մայրիկիս ընդամենը մի արտահայտությունը որոշեց ամեն ինչ: Նա Դավիթին ասաց․

-Եթե դու սիրում ես իմ աղջկան, և ցանկանում ես, որ նա երջանիկ լինի, ուրեմն հեռացիր նրանից ընդմիշտ։ Քեզ հետ աղ-քատության մեջ նա երբեք երջանիկ չի լինի հավատա ինձ, իմ Կարինեն սովորել է հարուստ կյանքին, եթե նրան երջան-կություն ես ցանկանում, ուրեմն հեռացիր։

Եվ նա հեռացավ: Հավիտյան. Քանի որ նա սիրում էր: Մենք միմյանց այլևս չտեսանք: Եվ ես նույնպես համակերպվեցի դրան: Այդ ժամանակից ի վեր շատ ջրեր են հոսել: Ես չափ ահաս կին եմ, երկու անգամ ամուսնացել եմ, բայց այդպես էլ չզգ ացի իսկական կանացի երջանկությունը: Այո, հարստություն: Այո, հիանալի կարիերա: Բայց երեխաներ չկան, ամուսիններիս հետ սերը նույնպես այդքան էլ իսկական չէր:

Առաջին ամուսինս, ի դեպ, Սաշան էր, նույն տղան, որին ընտրել էին ծնողներս: Բայց ես չէի կարողանում նրան սիրել:Մայրիկս ար-դեն մեզ հետ չէ, բայց մահվանից որոշ ժամանակ առաջ նա ասաց, որ ավելի լավ կլիներ, եթե ես ամուսնանայի Դավիթի հետ, որ ժա-մանակի ընթացքում նրանք կհարմարվեին դրան:Ես շատ բան չգիտեմ Դավիթի ճակա տագրի մասին, միայն այն, որ նա ամո ւսնա-ցած է, և ունի երեխաներ: Ես չգիտեմ, թե ինչպես է նա ապրում և ինչ է դարձել և արդեն նշանակություն էլ չունի։ Ժամանակը հնա-րավոր չէ հետ բերել:

Հիմա ես հասկանում եմ, որ սեփական կյանքս պետք է կառուցեի իմ սեփական ձեռքերով։ Պետք է ունկնդրեք Ձեր ընտանիքին և ըն-կերներին, բայց ավելի լավ է ինքնուրույն որոշումներ կայացնեք, անեք այնպես, ինչպես ճիշտ եք համարում: Հոգ տարեք Ձեր երեխա-ների մասին, սիրեք, օգնեք նրանց այնքան, որքան ցանկանում եք և որքան հնարավոր է, բայց նրանց փոխարեն մի ապրեք նրանց կյանքը:

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
Яндекс.Метрика