Դստերս համառությունը մանկապարտեզում փրկել է նրա կյանքը․․․
Շնորհավորելիս՝ ինձ հաճախ են ասում, որ մնամ նո ւյն ուժեղ կինը… Մի պահ մտածեցի, թե երբվանից եմ դարձել ՈՒԺԵՂ և շատ հին պատմո ւթյուն հիշեցի:Ես 4 տարե կան եմ: Մանկապար տեզում ճաշի ժամին մեզ փչացած ձուկ տվեցին:Ես հրա ժարվեցի ու-տել, իսկ դայակս այնպիսի դիրք ընդունեց, որ եթե չուտեմ, սեղանի մոտից չեմ վեր կենա:
Խեղճ ընկերներս խեղդվում էին, արտասվում, բայց մի կերպ ուտում էին այդ հո տած ձուկը: Իսկ ես այդպես էլ նստած մնացի սե-ղանի մոտ ամբողջ քնի ժամին, միջանկյալ սնունդ ինձ չտվեցին, չթողեցին, որ զու գարան գնամ: Սպառնում էին, որ ոստիկաննե-րին կհանձնեն: Նույնիսկ զբոսանքի ժամին ես նստած մնացի ափսեի մոտ:

Երեկոյան եկավ մայրիկս, բոլորին տեղը դրեց, որ ինձ այդ օրն են գցել և տարավ տուն:Իսկ առավոտյան…առավոտյան պարզվեց, որ մեր խումբը փակվել է կարան տինի, քանի որ բոլոր երեխ աները թունավորվել էին և հայտնվել հիվանդանոցում:Իսկ ես մի ամ-բողջ շաբաթ հանգստացա տատիկիս ամառանոցում, լողա նում և խաղում էի ամբողջ օրը և շատ հստակ գիտակցում. միշտ չէ, որ մեծերը իրավա ցի են լինում: Պետք է պնդես քո ուզածը՝ չնայած ոչ մի բանի:
