Դասերից հետո աշխատում եմ սրճարանում որպես մատուցողուհի․ Մի օր պատահաբար ձեռքս կպավ հաճախորդներից մեկի երեխային և նա սկսեց ուժեղ լացել․․․Միայն իմանաք, թե ինչ արեց նրա մայրը

Մի քանի տարի առաջ աշխատում էի արագ սննդի կետում: Այնտեղ հաճախ էին գալիս երիտասարդ մայրիկներ՝ երեխաների հետ միասին:Մի գեղ եցիկ օր էլ կր կին հյո ւրեր եկան՝ մոտ 3 տարեկան երե խայի հետ միա սին:Ծնող ները թույլ էին տալիս երեխային վազ վզել ամբողջ սրահում, մինչդեռ մենք զգո ւշացնում էինք, որ տղային իրենց մոտ պա հեն, քանի որ մենք տաք ուտել իքներով սկուտեղով շրջում ենք ամբողջ սրահում, ինչ ասես կարող է լինել:

Ես մոտեցա մի սեղանին, բերեցի նրանց հա շիվը, սակայն երբ պիտի հետ գնայի, նրանք ինչ-որ բան ասա ցի, ես կտրուկ պտտվե-ցի և չնկատեցի, թե ինչպես ստացվեց, բայց հարվածեցի երեխային:Ես ՇՈԿԻ մեջ էի: Տղան սկսեց շատ բարձր արտասվել, վազեց մոր մոտ և գլո ւխը դրեց նրա ծնկ ներին: Ես մտովի արդեն ստորագրո ւմ էի աշխա տանքից ազատվելու իմ դիմումը և նոր գործ փնտրում:

Ես գիտեի, որ նման բանի պատճառով աշխատանքից ազատում են: Բայց այդ պահին տեղի ունեցավ ամենազարմանալին: Մայ-րը նայեց ինձ և ասաց որդուն.
-Ես քեզ ասացի, որ չվազես սրճարանում, այդպես չէ՞, սիրելիս: Վերջ տուր, բավական է լաց լինես: Արի ներողություն խնդրեք այս աղջկանից նրա համար, որ դու ավազակություն ես անում:Ես վս տահ եմ, որ այտդ այն քան էլ ուժեղ չի ցավում:Ես այնքան շնոր-հակալ էի այդ կնոջը, կորցրել էի խոսելու ունակությունը: Նա իմ հայացիքց ամեն ինչ հասկացավ:
