Ամուսինս ամեն ամիս իր աշխատավարձից գումար է տալիս ծնողներին, իսկ ինձ համար եր բեք գումար չի ունենում․․․Նաստյան և
Կիրիլը 5 տարիէ ամուսնացած են և մեծացնում են իրենց մեկուկես տարեկան որդուն: Նաստյան ծննդաբերության արձակուրդի մեջ
է: Ամուսինը շատ չի վաստակում: Նրա աշխատավարձը հերիքում է միայն հիպոթեկային վարկի վճարմանը, իսկ մնացած գումարը
ծախսվում է երեխայի և սննդի համար: Բայց վերջերս նրա թոշակառու ծնողները գնալով ավելի շատ են գումար պահանջում ամուս-
նուցս:
Ահա թե ինչ է ասում Նաստյան.
«Ամուսինս միշտ փորձում էր ֆինանսական օգնություն ցույց տալ իր ծնողներին, բայց վերջերս նրանք պարզապես սկսեցին նրանից
պարբերաբար գումար խ նդրել: Ես չեմ ասում, որ պետք է դադա րենք օգնել նրանց, ընդհակ առակը, երբ ամուսինս լավ գումար էր
վաստակում, և մենք դեռ հիփոթեկային վարկ չունեինք, ես միշտ նրան առաջարկում էի, որ գնանք իր ծնողների համար նոր թեյնիկ
կամ խոտհնձիչ գնելու:Իմ ամուսնու ծնողները ապրում են իրենց տանը,իսկ մենք առանձին:Մենք հիփոթեքային վարկի շնորհիվ ձեռք
բերեցինք մեր բնակարանը, և ինքներդ էլ գիտեք, թե որքան բան է անհրաժեշտ նոր բնակարանում, ունենք մեծացող երեխա, իսկ իմ
մասին դեռ լռում եմ:
Բայց սա սխալ է:Ես ինքս եմ որոշելում, թե ում և ինչքան գումար պետք է տամ․
Ամուսինս, ի դեպ, դեռ ունի մի եղբայր, որը վաստակում և ապրում է ծնողների հետ: Արդյո՞ք նա չի կարողանում օգնել իր ծնողներին:
իսկ իրենք։Ինչու՜են նրանք այդքան անխռով ու հանդուգն պահում իրենց:Երբ մենք ինքներս պարզապես ավել գումար չունենք։ Մենք
տալիս ենք նրանց անգամ ամենավերջին կոպեկը՝ մեզանից կտրելով: Իմ ծնողներն ընդհակառակը, փորձում են օգնել մեզ ՝ տեսնել-
ով, թե որքան դժվար է մեզ համար,չնայած նրանք նույնպես վարկեր ունենում:Մի անգամ ես փորձեցի Կիրիլի հետ զրուցել նրա ծնող-
ների մասին,բայց ի պատասխան ես լսեցի միայն,որ ծնողների հետ նրա հարաբերություններում չպետք է քիթս խցկեմ,նա է վաստա-
կողը, ուրեմն ինքն էլ կորոշի, թե ում և ինչքան փող տա:
Բայց ինչ անել, եթե այդպիսի ֆինանսական աջակցությունը վնասում է մեր ընտանիքին։ Նա հիմա այնքան էլ չի վաստակում, որ մի-
անգամից կարղանա պահել երկու ընտանիքի։Ես չեմ ուզում վիճել նրանց հետ, այնպես որ չգիտեմ, թե ինչպես լավագույն դեպքում
նրան ասեմ, որ դա սխալ է, որ մենք ունենք ընտանիք և մեր կյանքի սեփական ծրագրերը: Երբ ես ամուսնուցս գումար եմ խնդրում
ամենաանհրաժեշտ բաների համար, նա է ինձ ասում է.
«Նաստյա, մենք կգնենք ամեն ինչ, բայց ոչ հիմա: Դու միքիչ համբերիր, մենք հիփոտեք ենք վճարում, ինքդ էլ գիտես։ Երեխան էլ մե-
ծանում է, նրան միշտ ինչ-որ բան է անհրաժեշտ։ Այժմ մենք պետք է խնայենք յուրաքանչյուր կոպեկը»:Ստացվում է, որ ինձ համար
նա ափսոսում է իր գումարը, իսկ իր ծնողներին կտա անգամ ամենավերջին կոպեկը։ Ի՜նչ պետք է անեմ։ Լռեմ և համբերեմ: Դա ինձն
յարդայնացնում է: Ես չեմ ուզում վիճել ամուսնուս հետ, բայց ինչպես բացատրեմ, որ նա ինձ ճիշտ հասկանա:
